Απλά...οι σκέψεις μου!Μήπως ισχύει ο νόμος της έλξης...???

Είναι όμορφο να κάνεις όνειρα...Καμιά φορά όμως, όταν ο άνθρωπος κάνει όνειρα, ο Θεός γελάει!Και μάλιστα γελάει πολύ!Παααάρα πολύ!Όλη την άνοιξη την πέρασα κάνοντας σχέδια και όνειρα συνάμα για το φετινό καλοκαίρι!Μελέτησα κάθε λεπτομέρεια. Ήθελα μετά από πολλά χρόνια να περάσω ένα καλοκαίρι...ονειρεμένο.Μόνο που ξέχασα ότι δίπλα στα όνειρα κατοικεί και ο εφιάλτης. Το ξέχασα άραγες, ή το προσπέρασα έστω και λίγο συνειδητά?Δεν έχω απάντηση...

Μέχρι να φύγω από την Αθήνα όλα ήταν τέλεια!Σαν να μου χαμογελούσε η τύχη και πάλι μετά από πολλά πολλά χρόνια που φαινότανε να με έχει ξεχάσει. Η αλήθεια είναι ότι μετά από τόσα πολλά μαζεμένα καλά που μου είχαν συμβεί, είχα αρχίσει να τρομάζω. Την περίμενα την στραβή...Μήπως ισχύει τελικά ο νόμος της έλξης?Μήπως ότι σκεφτόμαστε το παθαίνουμε?Ή έστω στο περίπου...!Και πάλι δεν έχω απάντηση...Την αφήνω σε εσάς!

Πάντως με το που έφτασα στον έναν προορισμό (από τους δύο που είχα προγραμματίσει) είχα ένα ατύχημα στο πόδι μου, υποβλήθηκα σε μία υπεεεεεέροχη εγχειρησούλα και έχασα το πρώτο μέρος των διακοπών μου!Τώρα ελπίζω να είμαι πιο τυχερή στο δεύτερο μέρος! Λέτε να είμαι διαισθητική!?Μήπως προγραμμάτισα δύο πράγματα, έτσι ώστε και να μου χαλάσει κάτι στο πρώτο, να υπάρχει και η δεύτερη επιλογή!Αρκεί η δεύτερη να πάει καλά!!!

Ήδη κλείνω δύο βδομάδες μέσα στο σπίτι (είμαι στην επαρχία), ενώ όλοι γύρω μου κάνουν τα μπανάκια τους, πίνουν τα ποτάκια τους στην παραλία και εγώ χαζεύω τον κόσμο να πηγαινοέρχεται από το μπαλκόνι....Όλο το χειμώνα, όταν πηγαινοερχόμουν καθημερινά από τη σχολή στη δουλειά και από τη δουλειά στο σπίτι, ονειρευόμουν τη στιγμή που θα γυρνούσα στο πατρικό μου, θα συναντούσα τους φίλους μου και θα περνούσαμε ώρες ατελείωτες στη θάλασσα. Και τελικά περνάω ώρες ατελείωτες κοιτώντας τις γάζες και περιμένοντας τη νοσοκόμα να έρθει για τις αλλαγές!This is my nightmare!!!Ά!!!Ξέχασα να σας πω!Έχω ακόμα ένα όνειρο!Την πρώτη Αυγούστου που θα μου κόψουν τα ράμματα!Τι τραβάμε και εμείς οι χορεύτριες????Ευτυχώς είχαμε κανονίσει τις διακοπές στο νησί για τις 12 Αυγούστου!Είναι παρηγορητικό και αυτό. Φυσικά δεν λέω πολλά λόγια και δεν κανονίζω και τίποτα πολύ αυτή τη φορά!Το αφήνω στο φλου,στο πολύ χαλαρό...Το πήρα το μάθημά μου!!!Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι λεύτερος, που έλεγε και ο Καζαντζάκης ή κάπως έτσι τέλος πάντων!

Κάντε όνειρα λοιπόν αλλά με σύνεση!!!Ο χρόνος ξέρει πάντα πιο πολλά από εμάς!Όπως αναφέρει κάπου και πάλι ο Καζαντζάκης, έχεις τα πινέλα, έχεις και τα χρώματα, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα, αλλά καμιά φορά λίγο να μην σου βγουν όπως τα θες τα χρώματα, λίγο να σε σπρώξουν, λίγο να μην είναι καλά τα πινέλα, καταλήγει ο παράδεισος ζούγκλα!Μεταμοντέρνα ζωγραφική...!:P

Ελπίζω να μη σας κούρασα!

Καλό καλοκαίρι παίδες!!!

Evi.Sei

Ελλάδα-Ευρώπη:Πόσο εύκολη είναι η εύρεση εργασίας?

Η έρευνα «Doing Βusiness» της Διεθνούς Τράπεζας, σχετικά με το «πόσο εύκολη είναι η εύρεση εργασίας», έδειξε ότι: η Ελλάδα σε σύνολο 177 χωρών κατατάσσεται στην 166η θέση...

Οι "σύγχρονοι" άνεργοι δεν είναι αμόρφωτοι, ούτε απλοί απόφοιτοι Λυκείου. Στην πλειοψηφία τους είναι απόφοιτοι ΑΕΙ-ΤΕΙ, με μεταπτυχιακά και τουλάχιστον μία ξένη γλώσσα. Η πραγματικότητα που πρέπει να συνειδητοποιήσουν όλοι,είναι ότι όσο "ανοίγει" η πρόσβαση στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, τόσο θα μεγαλώνει η ανεργία.Αρκεί να αναλογιστεί κανείς ότι κάθε χρόνο κατά μέσο όρο αποφοιτούν από την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση 35.000 νέοι και με πολύ καλή τύχη θα βρουν θέση εργασίας περίπου οι μισοί (συνήθως το 1/3). Πάντως το σίγουρο είναι ότι ετησίως μόνο η Τριτοβάθμια εκπαίδευση παράγει 12.000-14.000 ανέργους.

Υπολογίζεται ότι από τους 81.800 άνεργους πτυχιούχους του 1993 έχουμε φτάσει (και μάλλον ξεπεράσει...) τους 145.000 το 2007. Και μάλιστα όταν οι άνεργοι πτυχιούχοι στην Ευρωπαϊκή Ένωση (των 27!) δεν ξεπερνούν το 14%, στην Ελλάδα ξεπερνούν ήδη τους 30%. Πρέπει να τονιστεί επίσης στο σημείο αυτό ότι οι υποαπασχολούμενοι νέοι, δεν θεωρούνται άνεργοι.

Σε καμία όμως περίπτωση, οι νέοι αυτοί που είναι αρκετά τυχεροί για να βρουν μία οποιαδήποτε θέση εργασίας, δεν σημαίνει ότι απασχολούνται σε κάποιον τομέα σχετικό με το γνωστικό αντικείμενο των σπουδών τους. Αυτή είναι μία πολυτέλεια που άρχισε να φθίνει στην Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του '90. Συνεπώς, η εργασία στην Ελλάδα είναι πράγμα συνώνυμο με την έλλειψη δημιουργικότητας, άρα και παραγωγικότητας, ειδικά αν συνυπολογιστεί και το αντίτιμο που προσφέρεται, δηλαδή ο μισθός των 600-700 ευρώ.

Εξαιτίας λοιπόν όλων αυτών των παραγόντων, πάει πολύς καιρός από τότε που οι νέοι δεν συμπληρώνουν μηχανογραφικά με γνώμονα τα ενδιαφέροντά τους, τις κλίσεις τους, τα όνειρά τους. Η εποχή αυτού του ρομαντισμού έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Κάθε χρόνο, όλο και περισσότερο τα μηχανογραφικά συμπληρώνονται σύμφωνα με τις επιταγές της αγοράς εργασίας. Χρειάζονται δάσκαλοι, όλοι οι νέοι δηλώνουν παιδαγωγικά, χρειάζονται στρατιωτικοί, όλοι οι νέοι στον στρατό. Μηδέν όραμα, μηδέν όνειρο, μηδέν ρομαντισμός για μία ηλικία όπου θα έπρεπε να γεννά την επανάσταση, την αμφισβήτηση...Δεν χωράνε όμως αυτά τα στοιχεία στην δυτική κοινωνία, στην καπιταλιστική πραγματικότητα. Οι νέοι σαν ρομποτάκια ακολουθούν τις επιταγές του καιρού. Και τι να κάνουν άλλο...?Πρέπει να ζήσουν, πρέπει κάπου να βολευτούν, όπως έχουν μάθει από τη κούνια τους. Να βολευτούν!Όχι να προσφέρουν κάτι στην κοινωνία, όχι να παράγουν έργο, όχι να γίνουν χρήσιμοι για τον τόπο τους και εν τέλει για τον ίδιο τους τον εαυτό. Λίγο το μέσο, λίγο οι σπουδές προπτυχιακές, μεταπτυχιακές, διδακτορικά, ξένες γλώσσες...όλοι κάπως έτσι βολεύονται. Όμως απλά βολεύονται, τίποτα περισσότερο. Το όνειρο έγινε συμβιβασμός και κανείς δεν φαίνεται να ενοχλείται.

Τίς πταίει λοιπόν? Το κράτος? Οι γονείς? Τα παιδιά?Ή μήπως, όπως συνηθίζουμε να λέμε για όλα φταίει η κοινωνία...?(εμείς μάλλον είμαστε πάντα εκτός αυτής...πάντα αθώοι...αμέτοχοι στο έγκλημα που πράξανε και καθημερινά πράττουν "οι άλλοι!").

Πάντα φιλικά..η μέλλουσα άνεργη Evi.Sei

Ωραία που περνάμε εδώ στην εξοχή...........! ;)

Πηγές: ethnos.gr, esos.gr

Οι Έλληνες φίλοι......!!!

Οι Έλληνες φίλοι...!!!

Οι φίλοι : Δεν ζητούν ποτέ φαγητό

Οι Έλληνες φίλοι : Είναι η αιτία που δεν έχεις φαγητό!

Οι φίλοι: Θα σου πούνε ‘’γεια’’

Οι Έλληνες φίλοι : Θα σου δώσουν μια μεγάλη αγκαλιά και ένα δυνατό φιλί

Οι φίλοι: Αποκαλούν τους γονείς σου ‘’Κύριε’’ και ‘’Κυρία’’

Οι Έλληνες φίλοι : Αποκαλούν τους γονείς σου ‘’Θείε’’ και ‘’Θεία’’

Οι φίλοι : Δεν σ’ έχουν δει ποτέ να κλαίς

Οι Έλληνες φίλοι: Κλαίνε μαζί σου

Οι φίλοι: Τρώνε στο τραπέζι σου και φεύγουν

Οι Έλληνες φίλοι: Ξοδεύουν ώρες τρώγοντας, μιλώντας, γελώντας και απλά κάνοντας παρέα

Οι φίλοι: Δανείζονται δικά σου πράγματα για λίγες μέρες και σου τα επιστρέφουν.

Οι Έλληνες φίλοι: Κρατούν τα δανεικά πράγματα μέχρι να ξεχάσεις ότι είναι δικά σου.

Οι φίλοι: Γνωρίζουν αρκετά πράγματα για σένα

Οι Έλληνες φίλοι: Μπορούν να γράψουν βιβλίο για σένα με πολλές λεπτομέρειες.

Οι φίλοι: Σε παρατάνε αν αυτό κάνει και ο πολύς κόσμος.

Οι Έλληνες φίλοι: Έχουν χεσμένο τον κόσμο και είναι μαζί σου.

Οι φίλοι: Χτυπούν την πόρτα σου ή παίρνουν τηλέφωνο όταν θέλουν να σ’ επισκεφτούν.

Οι Έλληνες φίλοι: Μπαίνουν μέσα και φωνάζουν, "Ήρθα!"

Οι φίλοι: Είναι για λίγο...

Οι Έλληνες φίλοι: Είναι για μια ζωή. Οι φίλοι: Θα αγνοήσουν αυτό το κείμενο.

Οι Έλληνες φίλοι: Θα το προωθήσουν στους φίλους τους

Ωραίο κείμενο, έτσι..?Μου το έστειλαν στο facebook, αρκετοί "Έλληνες" φίλοι, γιατί μάλλον με θεωρούν "Ελληνίδα" φίλη. Αποδείχτηκε όμως, ότι μάλλον δεν είμαι "Ελληνίδα" φίλη, ίσως για τα δεδομένα τους να μην είμαι καν φίλη. Who cares...?! Είναι θέμα αρχών, αξιών και...προτεραιοτήτων.

Προσωπικά δεν μπαίνω ποτέ σε σπίτι χωρίς να χτυπήσω την πόρτα, ακόμα και όταν έχω κλειδιά και το "ελεύθερο". Δεν επισκέπτομαι κανέναν (ούτε και τον κολλητό μου), αν δεν ειδοποιήσω πρώτα. Τόσο δύσκολο είναι να κάνεις ένα τηλέφωνο? Δεν είναι ότι δεν νιώθω άνετα ή δεν είμαστε αρκετά "κοντά" στους φίλους μου, είναι ότι τους σέβομαι και κυρίως σέβομαι την ζωή τους (την ιδιωτική-προσωπική τους ζωή). Δεν είναι ανάγκη να φοβούνται ότι θα τους πιάσω στα "πράσσα", ή να είναι αναγκασμένοι να βρίσκουν χίλιες δύο δικαιολογίες, απλά επειδή θέλουν να μείνουν για λίγο μόνοι τους. Έλεος...!Οι "'Ελληνες" φίλοι συχνά γίνονται ενοχλητικά τσιμπούρια που δεν σέβονται τίποτα! Κοιτούν να περνούν αυτοί καλά και γράφουν να μην πω στα τι τους τα θέλω και τις ανάγκες σου.

Να μην μπω και στο άλλο θέμα...Αυτό του "δανεισμού".Και πάει στο διάολο να τους δανέισεις χρήματα ( αν δεν τα χρειάζεσαι), τόλμα να τους δανείσεις κάνα βιβλίο (ειδικά αν είσαι φοιτητής και το χρειάζεσαι για την εξεταστική του Σεπτεμβρίου). Ένα έχω να πώ!Αν το ξαναδεις σφύρα μου!Πάει το μάθημα το χασες! Θα τους ψάχνεις όλο το καλοκαίρι, δεν θα απαντάνε στο τηλέφωνο, θα σε πάρουν μια βδομάδα πριν σε δουν στην εξεταστική (έτσι για ξεκάρφωμα) και αν τολμήσεις να ζητήσεις και τα ρέστα θα σου απαντήσουνε νευριασμένα "καλά ρε μ..α..λ..α..κ..α!τώρα το θυμήθηκες?έχω διάβασμα δεν προλαβαίνω να στο φέρω!ένα καλοκαίρι τι έκανες?". Και τώρα εσύ μες στα νεύρα του λες για τα 150.000 τηλεφωνήματα που του είχες κάνει και σου λέει με θράσος και ύφος τετρακοσίων καρδηναλίων " καλά ρε βλάκα (οι Έλληνες φίλοι, ως θερμός μεσογειακός λαός βρίζουν πολύυυυ...χαριτωμένα...)τη βδομάδα που χάλασε το κινητό μου με έπεαιρνες?". Εν τέλει, αν ποτέ βρείτε άκρη τηλεφωνήστε μου! Το δικό μου το κινητό δεν χαλαέι και τόσο συχνά...Και αν χαλάσει υπάρχει και το net!Σώζει ζωές...

Τώρα αν έιστε φοιτητές, η αν έχετε υπάρξει φοιτητές θα έχετε νιώσει πόσο ανοιχτοχέρηδες είναι οι Ελληναράδες, πόσο λεπτούς τρόπους έχουν,πόσο σέβονται τους φίλους τους ή έστω τους συγκατοίκους τους, τους γείτονες έστω! Σας ζητούν να κάνετε πάρτυ στο σπίτι σας, όχι για να μην λερώσουν το δικό τους,αλλά ξέρετε το δικό σας σπίτι είναι πιο άνετο, έχει πιο μεγάλο μπαλκόνι, έχετε καλύτερο ηχοσύστημα κλπ. Μετά σας λένε ότι όλα τα τρόφημα, ποτά κλπ θα τα αγοράσετε από μισά και ΦΥΣΙΚΑ θα καθαρίσετε όλοι μαζί το σπίτι. Θέλετε να πω το αποτέλεσμα? Για το σπίτι δεν το συζητάω... άλλος δουλεύει το πρωί ή έχει διάβασμα και φεύγει νωρίς, άλλοι μεθανε και ξερνάνε σαν τα γουρούνια (μέσα στο σπίτι και όπου βρούνε),άλλοι μεθάνε, ζαλίζονται ξεχνάνε (από το μεθύσι πάντα...) να μείνουνε για το καθάρισμα, άλλοι μαλώνουνε με γκόμενους-γκόμενες και τελικά μην τα πολυλέμε...τη λάτζα την κάνετε μόνοι σας, γιατί οι Έλληνες φίλοι στα λόγια είναι πρώτοι, στις πράξεις τρώνε το κόλλημα. Στα φαγητά,ποτά κλπ οι πιο πολλοί θα φέρουν κάτι ψηλό έτσι γιατα μάτια του κόσμου, αλλά το χοντρό παραδάκι θα το σκάσει το θύμα (ο οικοδεσπότης...ο κλασικός Έλληνας...ακας...της υπόθεσης).

Καλά και θα μου πείτε και' σεις και με το δίκιο σας...Κάθε μέρα πάρτυ κάνετε? Όχι φυσικα!!!Ναι, αλλά ξέρεις πως είναι να μένεις σε φοιτητική πολυκατοικία ή γειτονιά!Μια τελειώνει το ρύζι, μια ο καφές, μια η ζάχαρη. Μια ξεμένεις από ψιλά, μια από εισιτήρια για το λεοφορείο, μια φεύγεις εκτάκτως για ένα ταξίδι, οπότε γύρνα εσύ στο βίντεοκλαμπ τα DVD. Και εγώ εδώ θα συμπληρώσω με μία ελληνική παροιμία την σκιαγράφηση της ελληνικής φιλίας "Μια ο Γιάννης δεν μπορεί...μια ο κώλος του πονεί"! Είναι να μην σε βρούνε φιλότιμο οι Έλληνες φίλοι...μετά θα σου βγάλουνε το λάδι...θα σε ξεζουμίσουνε ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΝΟΜΟ!!! Γι' αυτό μιλήστε όσο είναι ώρα!!!Μην σας πάρουνε τον αέρα! Και πάλι δεν είπα πολλά. Μπορεί αν με θεωρείτε στριμμένη ή και τσιγκούνα. Αλλά σας ορκίζομαι ότι αν ήταν μόνο γι'αυτά...θα έλεγα και' γω ότι είναι "και γαμ...ω" οι Έλληνες φίλοι. Αλλά όχι!Η γαιδουριά τους δεν σταματάει εδώ! Δεν λεχω πρόβλημα να τους δώσω και ρύζι και μακαρόνοα και καφε και ζάχαρη και ό,τι τραβάει η ψυχή τους, αλλά έιναι ανάγκη να θυμούνται ότι τους λείπει ολόκληρο σούπερ μάρκετ στις τέσσερις τα ξημερώματα ή στις τρεις το μεσημέρι?Και να το κάνουν και 2-3 φορές το μήνα? 'Αντε και να το φάμε και αυτό (έχουμε μεγάλο στομάχι) είναι ανάγκη να μπουκάρουν κάθε τρεις και λίγο ξέροντας ότι ενοχλούν (ετοιμάζεις την πτυχιακή σου, μόλις γύρισες απ'τη δουλειά, έχεις διάβμασμα κλπ), γιατί βαριούνται και ως καλός φίλος πρέπει να τους κάνεις παρέα, αλλά αυτοί δεν οφείλουν να σεβαστούν ότι έχεις δουλειά?

Ειλικρινά θα μπορούσα να γράψω πολλά περισσότερα για τα αρνητικά των Ελλήνων φίλων, αλλά δεν θέλω να γίνω κακιά...δηλαδή δεν θέλω να γίνω περισσότερο κακιά. Στις αγκαλίτσες και τα φιλάκια και τον τρελό χαβαλέ, καλά τα πάνε οι Ελληναράδες..., για τα υπόλοιπα επιφυλάσσομαι!Δεν έχω δει και πολλούς Έλληνες να είναι διακριτικοί, να σέβονται την ιδιωτική ζωή του άλλου, να στέκονται στο πλευρό των φίλων τους, χωρίς όμως να χώνουν την μύτη τους παντού. Με το άλλοθι του ότι νοιάζονται για'σένα μπορούν να κάνουν τη ζωή σου άνω κάτω ή τα νεύρα σου τσατάλια. Σε πνίγουν, δεν έχεις χώρο για κανέναν άλλον. Έλεγχος παντού και για τα πάντα!Λες και έχουν ως πρότυπο οι Έλληνες φίλοι την κλασική Ελληνίδα μάνα!"Πώς ήταν αυτός-αυτή που γνλωρισες?Πού τον-την γνώρισες?Πότε θα τον-την γνωρίσουμε?Τι δουλειά κάνει?". Το άλλο κακό πάλι? Να κανονίζουν τα πάντα για ' σένα πριν από σένα. Κλασικό παράδειγμα:(χτυπάει το τηλέφωνο)"Έλα...τι κάνεις?καλά?κανονίσαμε το βράδυ να ρθούμε με τα παιδιά από το σπίτι σου να δούμε καμιά ταινια". Εσύ μπορεί να περίμενες σαν τρελός το σαββατοκύριακο να χαλαρώσεις, να μην κάνεις τίποτα, ίσως είχες κανονίσει κάτι άλλο, αλλά φυσικά πρέπει να αλλάξεις σχέδια, αλλιώς δεν θα είσαι και τόσο καλός φίλος...!

Σε καμία περίπτωση δεν είμαι Ελληνίδα φίλη!Και ούτε θέλω να γίνω!Προτειμώ τις τυπικότητες εν τέλει, από τα διαχητικά φιλια των Ελλήνων θερμόαιμων φίλων!Θέλω να έχω τον χώρο μου και τον χρόνο μου!Θέλω να ξέρω τι έχω στα ντουλάπαια μου και τις βιβλιοθήκες μου. Θέλω να κανονίζω εγώ πότε θα έχω κόσμο στο σπίτι μου και πότε θα βλέπω ταινίες. Δεν θέλω άλλοι να μου βγάζουν εισιτήρια για το θέατρο ενώ έχω κανίσει να πάω για φαγητο και μετά να γίνομαι κακιά και αχάριστη επειδή δεν ακυρώνω το φαγητό για να δω ένα έργο που δεν θέλω! Αγαπημένοι μου Έλληνες φίλοι, σας "χιώνω", γιατί θέλω να είμαι κύριος του εαυτού μου, θέλω να ζω τη ζωή μου και όχι τη ζωή σας. Θέλω να με σέβονται και όχι να είμαι το δεδομένο πιόνι στο παιχνίδι το δικό σας.

Είναι ωραίο να μοιράζεσαι πράγματα, αλλά για να μοιραστείς, πρέπει πρώτα να έχεις. Πρέπει να ζεις και λίγο μόνος σου, να γεμίζεις τις μπαταρίες σου, να έχεις ιδιωτική ζωή, για να βγεις έξω και να έχεις και κάτι να συζητήσεις. Πρέπει να μάθετε να σέβεστε τον εαυτό σας και μετά να μάθετε να σέβεστε και τους άλλους. Καλό θα ήταν να μάθετε να παίρνετε τηλέφωνο πριν σκάσετε μύτη στο σπίτι του άλλου ακόμα και όταν είστε σίγουροι ότι μπορεί να σας δεχτεί. Καμιά φορά συμβαίνουν και απρόσμενα πράγματα και δεν θα ήταν και τόσο ευχάριστο να βρεθείτε εσείς πρώτα σε δύσκολή θέση και μετά να βάλετε και τον πολυαγαπημένο σας φίλο σε ακόμα δυσκολότερη θέση. Μάθετε να λέτε "Έχεις λεφτά?" και όχι "Δώσε μου τόσα!".Πάρτε και ένα τηλέφωνο πριν κλείσετε τραπέζι στο τάδε μαγαζί ή βγάλετε εισητήριο για την τάδε ταινία! Μπορεί ο φίλος σας να μην έχει όρεξη βρε παιδί μου, είναι αναγκασμεένος να έχει τις ίδιες πάντα διαθέσεις με εσάς!? Τέλος πάντον μάθετε τρόπους! Ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και δικαιούται να ορίζει ο ίδιος την ζωή του!

Αυτά και συγγνωμη για το αρνητικό κλίμα...Αλλά έτσι είναι οι αλήθειες!Πικρές,ξινές, τσούζουν, πονάνε και κυρίως δεν αρέσουν. Και αν θεωρείτε εμένα στριμμένη...δικαίωμα σας!Μην με κάνετε φίλη σας!Άλλωστε, μόνη μου δηλώνω ότι δεν είμαι φίλη (αυτού του είδους) και κυρίως δεν είμαι Ελληνιδα φίλη! Φέρομαι στους άλλους όπως θα ήθελα να μου συμπεριφέρονται! Σέβομαι. Αυτή είναι η λέξη κλειδί για την φιλία, έτσι όπως την ορίζω εγώ. Προσπαθώ να είμαι εκεί, όταν κάποιος με χρειάζεται, αλλά χωρίς να τον πνίγω...χωρίς να τον αναγκάζω να με διώξει...χωρίς να του γίνομαι βάρος.Χτυπάω πόρτες τα ξημερώματα μόνο αν καίγεται το σπίτι η αν πεθαίνω.., όχι γιατί χρειάζομαι την κόκκινή σου τσάντα για να βγω το πρωί με τον Χ γκόμενο. Έλεος!Αρχές και τρόπους χρειάζονται οι έλληνες φίλοι!

Αυτά... και ένα ακόμη συγγνώμη για την ακατάσχετη γκρίνια και φλυαρία!

Πάντα φιλικά Evi.Sei

Stray Dogs Against All Odds

Φίλοι ή εχθροί?Υπόθεση πολιτισμού...(αδέσποτα σκυλιά κ φιλοζωική μέριμνα)

Φίλοι ή εχθροί; Υπόθεση πολιτισμού…

Απροστάτευτα ζώα, απροστάτευτοι άνθρωποι και ένας νόμος για την προστασία των αδέσποτων με αμφίβολη αποτελεσματικότητα και ισχύ

Δευτέρα 26 Μαΐου 2008, αδέσποτος σκύλος, επιτίθεται σε μαθήτρια γυμνασίου και την δαγκώνει. Τετάρτη 28 Μαΐου το περιστατικό επαναλαμβάνεται σε άλλη μαθήτρια. Ανατρέχοντας σε αρχεία του Δήμου Αλεξανδρουπόλεως, μόνο για τους μήνες Απριλίου και Μαΐου του 2008, θα βρει κανείς τουλάχιστον 4 παρόμοια περιστατικά, χωρίς να συμπεριλαμβάνονται οι έγγραφες αιτήσεις σχολείων, που ζητούν από τον Δήμο να απομακρύνει τα αδέσποτα από τους προαύλιους χώρους τους, αλλά και από την ευρύτερη περιοχή, διότι πολύ συχνά τίθεται σε κίνδυνο η σωματική ακεραιότητα των μαθητών.
Υπάλληλοι του Δήμου υποστηρίζουν ότι: «Ο Δήμος είναι υπεύθυνος μόνο για τα αδέσποτα. Όσον αφορά τα σκυλιά αυτά, οι υπάλληλοι του αρμόδιου τμήματος πρέπει να τα μαζεύουν, να τα στειρώνουν, να τοποθετούν ειδικό τσιπάκι στο λαιμό τους και να τα αφήνουν στο μέρος από όπου τα πήραν. Από την άλλη μεριά, αυτοί που έχουν σκυλιά (οι ιδιώτες), είναι υποχρεωμένοι βάσει νόμου να τους περνούν ειδικό τσιπάκι, το οποίο θα περιέχει τα στοιχεία τους. Επιπλέον πρέπει να τα εμβολιάζουν και να τα παρακολουθούν γενικά, προκειμένου να μην δημιουργούν προβλήματα στους κατοίκους της περιοχής».
Μέχρι στιγμής ,όλα αυτά είναι σύμφωνα και με τον Νόμο 3170 ΦΕΚ 191/Α/29.7.2003, ο οποίος ορίζει τις υποχρεώσεις των ιδιοκτητών σκύλων, τις υποχρεώσεις των κτηνιατρικών συλλόγων και τέλος τις υποχρεώσεις των Δήμων απέναντι στα αδέσποτα, τα οποία βάσει του νόμου αυτού συμπεριλαμβάνονται στην περιούσια του Δήμου στον οποίο ζούνε. Ο ίδιος όμως νόμος ορίζει ότι πέραν της προστασίας αυτής, οι Δήμοι υποχρεούνται να φιλοξενούν τα αδέσποτα σε καταφύγια ζώων συντροφιάς της περιοχής τους, καθώς και να οργανώνουν προγράμματα φιλοξενίας και υιοθεσίας, πράγμα που στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν υπάρχει ούτε καν ως σχέδιο.






Η «ΚΙΒΩΤΟΣ» και τα αιτήματα από τον Δήμο

Το φιλοζωικό σωματείο «ΚΙΒΩΤΟΣ» , το οποίο λειτουργεί στην Αλεξανδρούπολη, επανελειμένα έχει έρθει σε επαφή με τον Δήμο, προκειμένου να μεριμνήσει για διάφορα θέματα σχετικά με τα αδέσποτα. Από τις απάνθρωπες δηλητηριάσεις αδέσποτων, προκειμένου να «καθαρίσουν» οι γειτονιές, μέχρι τα άρρωστα και πραγματικά επικίνδυνα σκυλιά που όντως θέτουν σε κίνδυνο τη σωματική ακεραιότητα και την υγεία των πολιτών και κυρίως των παιδιών, ο Δήμος έχει πολλούς λόγους, για τους οποίους θα έπρεπε να δραστηριοποιηθεί και να λύσει αυτό το ευαίσθητο θέμα, που εν τέλει είναι και θέμα πολιτισμού.
Το φιλοζωικό λοιπόν σωματείο υποστηρίζει ότι η υπόθεση αυτή δεν θα πρέπει να αντιμετωπιστεί σπασμωδικά, καθώς το πρόβλημα μοιραία θα διαιωνίζεται. Τονίζει ότι η δημιουργία «καταφυγίων-γκέτο» για τους τετράποδους φίλους του ανθρώπου, απαιτεί τεράστια κονδύλια και για τον λόγο αυτό ελλοχεύει ο κίνδυνος τα μέρη αυτά να μετατραπούν τελικά σε άθλιες φυλακές, όπου η πείνα, η δίψα, οι ανύπαρκτες συνθήκες υγιεινής, οι αρρώστιες και οι μαζικές ευθανασίες, τελικά αντί να βοηθήσουν θα εξοντώσουν τα αδέσποτα ζώα.
Έτσι η «ΚΙΒΩΤΟΣ», έχει ζητήσει από το Δήμο να πάρει 4 βασικά μέτρα, τα οποία σύμφωνα με τους ειδικούς θα δώσουν μακροπρόθεσμα μεν, αλλά οριστικά μία λύση. Ζητάει λοιπόν πρώτον, το αρμόδιο τμήμα του Δήμου να εξασφαλίζει την κλινική στείρωση, τον εμβολιασμό και την περίθαλψη των αδέσποτων. Εφόσον ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία τονίζει ότι τα ζώα πρέπει να επανατοποθετούνται στο χώρο από όπου προήλθαν. Επιπλέον θα πρέπει να δημιουργούνται κίνητρα για την στείρωση των ιδιόκτητων σκύλων και αυτό γιατί συχνά οι κάτοχοί τους, αφήνουν τα κουτάβια του κατοικιδίου τους (ή και τα ίδια τα κατοικίδια όταν τα βαρεθούνε) στους δρόμους και έτσι πολλαπλασιάζεται συνεχώς ο αριθμός των αδέσποτων. Δεύτερον, το φιλοζωικό σωματείο εστιάζει την προσοχή στην αναγκαιότητα της ηλεκτρονικής σήμανσης, καταγραφής και ταυτοποίησης, τόσο των δεσποτικών, όσο και των αδέσποτων ζώων. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος που εξασφαλίζει έναν λεπτομερή έλεγχο της κατάστασης, ενώ φυσικά οι κυρώσεις για τους παραβάτες πρέπει να κατοχυρωθούν. Το τρίτο αίτημα της «Κιβωτού» από τον Δήμο, είναι να εξασφαλιστεί η δημιουργία προγραμμάτων υιοθεσίας για τα αδέσποτα και κακοποιημένα ζώα, ώστε τα σκυλιά να μην καταδικάζονται σε βάρβαρο ισόβιο εγκλεισμό και παράλληλα να ανοίγει χώρος για νέες περιπτώσεις που έχουν ανάγκη από φροντίδα και περίθαλψη. Το τέταρτο αίτημα κρίνει απαραίτητη τη δημιουργία ενός προγράμματος ενημέρωσης των πολιτών, σχετικά με το ποια θα πρέπει να είναι η συμπεριφορά των ανθρώπων απέναντι στα αδέσποτα. Το σωματείο τονίζει ότι το πρόβλημα των αδέσποτων που σε ένα ευρύτερο επίπεδο, μαστίζει όλη τη χώρα, θα λυθεί μόνο αν οι πολίτες συνειδητοποιήσουν το βαθύτερο νόημα και την αξία της υγιούς ζωοφιλίας και επιπλέον αν κατανοήσουν οι ιδιοκτήτες των κατοικίδιων ότι πρέπει να είναι υπεύθυνοι και συνεπείς στις υποχρεώσεις τους. Η υπόθεση των αδέσποτων πρόκειται ουσιαστικά για πρόβλημα παιδείας και πολιτισμού. Γι’ αυτό και η επιμόρφωση πάνω στον τομέα αυτόν κρίνεται απαραίτητη για μικρούς και μεγάλους.
Τέλος, το σωματείο προτείνει τη σύσταση μικρών νοσηλευτικών σταθμών, μέσα στην πόλη, όπου θα λαμβάνει χώρα η περίθαλψη, ο εμβολιασμός, η στείρωση κλπ των ζώων, ενώ παράλληλα οι σταθμοί αυτοί θα αναλαμβάνουν και την πληροφόρηση των πολιτών σχετικά με θέματα των αδέσποτων.
Αν αυτά βέβαια συνέβαιναν, δεν θα υπήρχαν τα επαναλαμβανόμενα κρούσματα δηλητηριασμένων σκυλιών και επιθέσεων αγελών σε πολίτες του Δήμου. Σχολεία και καταστηματάρχες δεν θα κάνανε παράπονα συνεχώς για επιθέσεις που δέχονται από αδέσποτα ή τουλάχιστον όλα αυτά θα μειώνονταν στο ελάχιστο. Ωστόσο από τα στοιχεία προκύπτει ότι το πρόβλημα συνεχίζει να υπάρχει και μάλιστα να αυξάνεται διαρκώς.
Μάλιστα, ενάμιση μήνα πριν τις τελευταίες επιθέσεις που δέχτηκαν κάτοικοι της πόλης από αδέσποτα, το φιλοζωικό σωματείο, είχε αποστείλει έγγραφο στον Δήμο Αλεξανδρούπολης (τέλη Μαρτίου 2008), όπου υποστήριζε ότι ουσιαστικά δεν είχε λειφθεί κανένα μέτρο, παρά τις συνεχείς πιέσεις που δεχόταν ο Δήμος τόσο από πολίτες, όσο και από το ίδιο το σωματείο. Επιπλέον τόνιζε ότι οι υπεύθυνοι, όχι απλά δεν προσπαθούσαν να αντιμετωπίσουν την κατάσταση και να δραστηριοποιηθούν όπως αρμόζει, αλλά δεν ήταν καν σε θέση να συνειδητοποιήσουν το μέγεθος του προβλήματος.



Μια ευρύτερη ματιά

Το πρόβλημα σαφώς και δεν υφίσταται μόνο στον συγκεκριμένο τον Δήμο. Γενικότερα, η Ελλάδα δεν έχει την εικόνα της πιο «φιλόζωης» χώρας στη διεθνή σκηνή. Είναι λοιπόν πρόβλημα που χαρακτηρίζει ολόκληρη τη χώρα και που πολλές φορές έχει κάνει την Ελλάδα αντικείμενο κριτικής και καταγγελιών από διάφορους διεθνείς οργανισμούς. Μάλιστα φιλοζωικές οργανώσεις (κυρίως δυτικοευρωπαϊκές) παρουσιάζουν την Ελλάδα ως χώρα ακραίου βασανισμού των αδέσποτων και έχουν προσπαθήσει πολλές φορές να μποϊκοτάρουν μέσω των ιστοσελίδων τους τον τουρισμό, λόγω πολύ σημαντικών και απάνθρωπων κρουσμάτων κακοποίησης και κακομεταχείρισης ζώων. Φυσικά το κράτος δεν αποδεικνύει την έλλειψη δραστηριοποίησης σε θέματα πολιτικής για τα ζώα μόνο απέναντι στους τετράποδους φίλους του ανθρώπου. Αρκεί να αναφερθεί ότι τουλάχιστον μέχρι πρότινος η χώρα δεν εφάρμοζε την απαγόρευση του εμπορίου προϊόντων που προέρχονται από είδη υπό εξαφάνιση, αδρανούσε στις καταγγελίες για τις παράνομες εισαγωγές προϊόντων από δέρμα σκύλου και γάτας, (κάτι που αποτελεί και εξαπάτηση του καταναλωτή) και τέλος δεν κρατούσε σταθερή θέση για την προστασία των φαλαινών, πράγμα που από τις διεθνείς επιτροπές ερμηνεύεται ως τάση που ευνοεί την άρση της φαλαινοθηρίας. Υπάρχουν βέβαια αρκετές ενστάσεις από ποικίλες κατευθύνσεις, για το εάν η στάση της χώρας έχει πράγματι αλλάξει ή αν το κράτος συνεχίζει να κωφεύει. Έτσι, είναι ευνόητο το γιατί ο «φάκελος» της Ελλάδας, είναι από τους πιο επιβαρυμένους της Ευρωπαϊκής Ένωσης για ζητήματα πολιτικής των ζώων.


Θετικός ή αρνητικός ο νόμος 3170/2003;


Για τον νόμο αυτό πολλά έχουν γραφεί και ακόμα πιο πολλά έχουν ειπωθεί. Οι αντιδράσεις είναι αμέτρητες τόσο από Δήμους, στους οποίους έχει ουσιαστικά πεταχτεί το μπαλάκι επίλυσης του προβλήματος από την κυβέρνηση, όσο και από φιλοζωικά σωματεία, αλλά και από απλούς πολίτες. Το πρόβλημα έγινε ακόμα πιο αισθητό κατά την περίοδο προετοιμασίας των Ολυμπιακών Αγώνων, το καλοκαίρι του 2004, όταν ως δια μαγείας έπρεπε να εξαφανιστούν όλα τα αδέσποτα, τουλάχιστον από τις κεντρικές γειτονιές της Αθήνας. Και τότε το ίδιο ερώτημα έμοιαζε να απασχολεί όλους τους πολίτες: Πού κατέληξαν αυτά τα ζώα, τα οποία ξαφνικά εξαφανίστηκαν από τα συνήθη στέκια τους; Αποκορύφωμα στην υπόθεση αυτή (ή απλά κορυφή του παγόβουνου) ήταν η εξόντωση των αδέσποτων του Ζαππείου, για τα οποία παρεμπιπτόντως κανείς δεν είχε ενδιαφερθεί πριν. Φυσικά, για ακόμη μία φορά οι υπεύθυνοι διαβεβαίωσαν ότι όλα έγιναν νόμιμα και ότι τα αδέσποτα βρίσκονται σε προστατευμένους χώρους. Από την άλλη ελάχιστοι φιλόζωοι φαίνονται να πείθοντα από τις διαβεβαιώσεις αυτές..
Ο νόμος λοιπόν αυτός, αρχικά μοιάζει να δίνει μία απάντηση στο ερώτημα, του τι θα απογίνουν τελικά τα αδέσποτα σε αυτήν τη χώρα. Σίγουρα αποτελεί ένα μεγάλο βήμα για μία χώρα όπου πριν δεν είχε κανέναν νόμο που να μεριμνεί για τα ζώα που κυκλοφορούν στους δρόμους της επικράτειάς της και από την μία χρειάζονται προστασία και περίθαλψη, ενώ από την άλλη μπορούν να δημιουργήσουν και πληθώρα προβλημάτων στους πολίτες της.
Θετικός λοιπόν ο χαρακτηρισμός του νόμου, αλλά με πολλές ελλείψεις, οι οποίες, πρέπει να διορθωθούν.

Τα «κενά» του νόμου

Ο νόμος λοιπόν για την Ελλάδα αποτελεί μία νομοθετική τομή για τον τρόπο διαχείρισης των αδέσποτων και αυτό διότι, πάρα τις όποιες αντιδράσεις, τόλμησε να νομοθετήσει τη λύση «εμβολιασμός-στείρωση-επανατοποθέτηση». Ίσως αυτό να ακούγεται κάπως απόλυτο και σκληρό, αλλά πρέπει να λειφθεί σοβαρά υπόψη ότι η άλλη πλευρά προτείνει τον εγκλεισμό σε άσυλα και την ευθανασία.
Αν λοιπόν μέχρι στιγμής ο νόμος είναι αναποτελεσματικός, αυτό οφείλεται σύμφωνα με τους ειδικούς (μέλη φιλοζωικών σωματείων, κτηνιάτρους, υπεύθυνους τμημάτων Δήμων κλπ) σε ορισμένες ελλείψεις, οι οποίες πρέπει σύντομα να συμπληρωθούν. Πρώτον, το κράτος μετέθεσε το πρόβλημα αυτό στους Δήμους, χωρίς να μεριμνήσει για τη χρηματοδότηση των προγραμμάτων και για την πρόσληψη εξειδικευμένου προσωπικού, προκειμένου η συγκέντρωση και η περίθαλψη των ζώων να γίνεται με κατάλληλο τρόπο. Έτσι, εξαιτίας της έλλειψης έμπειρου και κατάλληλα εκπαιδευμένου προσωπικού η περισυλλογή των ζώων γίνεται, είτε από ανειδίκευτους εργάτες, είτε από μέλη φιλοζωικών οργανώσεων, τα οποία όμως δεν επαρκούν για την διεκπεραίωση του έργου, ενώ τα καταφύγια είτε δεν υπάρχουν καθόλου, είτε υπολειτουργούν. Δεύτερον, ενώ ο νόμος παραδέχεται ότι το πρόβλημα δημιουργείται από την εγκατάλειψη των δεσποτικών (δηλ ιδιόκτητων) σκύλων, τελικά δεν κατοχυρώνει κανένα πρόστιμο για όσους ασυνείδητα τα εγκαταλείπουν. Τρίτον, ο νόμος από την μία τονίζει ότι μετά τον εμβολιασμό τους, την στείρωση και την πιθανή απαιτούμενη περίθαλψη (εάν το ζώο έχει πρόβλημα υγείας), πρέπει να επιστρέφεται στο μέρος από όπου βρέθηκε, παράλληλα υποστηρίζει ότι τα αδέσποτα δεν θα πρέπει να αφήνονται κοντά σε σχολεία, νοσοκομεία, γηροκομεία και πάρκα όπου παίζουν παιδιά. Συνεπώς, το κομμάτι αυτό του νόμου μπορεί να χαρακτηριστεί ως πρακτικά αδύνατο να εφαρμοστεί. Τέταρτο «σκοτεινό» κομμάτι του νόμου αποτελεί το ότι σύμφωνα με αυτόν, αδέσποτα είναι μόνο τα σκυλιά. Για τις γάτες λοιπόν δεν θα γίνει τίποτα; Επειδή δεν γαβγίζουν και δεν δαγκώνουν δεν θα πρέπει να προστατεύονται; Και μήπως είναι λίγες οι φορές που σε κεντρικά σημεία πόλεων κείτονται σκοτωμένες γάτες στη μέση του δρόμου, χτυπημένες από αυτοκίνητα και μηχανάκια; Όσο άσχημη και ντροπιαστική είναι για μία πολιτισμένη χώρα η εικόνα πεινασμένων, διψασμένων και συχνά ετοιμοθάνατων σκυλιών μέσα στο δρόμο, άλλο τόσο θα έπρεπε να ενοχλεί τους υπεύθυνους και η εικόνα των τραυματισμένων ζώων, είτε αυτά είναι γάτες, είτε σκύλοι.


Ένα ακόμα σημαντικό σημείο που παραλείφτηκε είναι το κίνητρο που θα πρέπει να δίνεται για την υιοθεσία αδέσποτων από τα δημοτικά καταφύγια, αλλά και για τον εμβολιασμό των δεσποτικών σκύλων. Για παράδειγμα σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, σύμφωνα με τους ειδικούς υπάρχουν σχετικές επιδοτήσεις αλλά και κυρώσεις για όσους προβαίνουν σε παραβιάσεις, ώστε ο νόμος να γίνεται πρακτικά εφαρμόσιμος και να μην αποτελεί ένα ακόμα ευχολόγιο. Το ίδιο ισχύει και για το πρόγραμμα εκπαίδευσης και ενημέρωσης σχετικά με την υπεύθυνη ιδιοκτησία κατοικίδιων και την υγιή φιλοζωία, το οποίο προς το παρόν δεν φαίνεται να έχει εφαρμοστεί πουθενά.
Ένα ακόμα θέμα που προέκυψε από τον νόμο αυτό είναι η διακίνηση των ζώων σε χώρες του εξωτερικού (κυρίως της Ευρώπης) όπου τα αδέσποτα βάσει νόμου τοποθετούνται σε κυνοκομείο μέχρι να βρεθεί οικογένεια να τα υιοθετήσει. Βέβαια μέχρι τώρα δεν υπάρχουν αρκετές αποδείξεις για το εάν τελικά συμβαίνει το παραπάνω ή εάν τα ζώα καταδικάζονται σε ευθανασία, χρησιμοποιούνται για πειράματα ή έστω εάν απλά μένουν φυλακισμένα για όλη τους τη ζωή. Στο σημείο αυτό πρέπει να τονιστεί ότι η διακίνηση ζώων χωρίς την παρουσία ιδιοκτήτη, χαρακτηρίζεται ως εμπορική πράξη, ακόμα και αν υπάρχουν τα απαραίτητα δικαιολογητικά. Επιπλέον όταν κάθε χρόνο υπάρχει ένα συνεχώς αυξανόμενο παραεμπόριο κατοικίδιων και όταν 7.500 αδέσποτα διακινούνται σε διάφορες χώρες προς υιοθεσία ετησίως, κρίνεται απαραίτητος ο έλεγχος που θα διασφαλίσει τη μεγαλύτερη δυνατή διαφάνεια της διαδικασίας. Από τη μία το μέγεθος των αριθμών προκαλεί υποψίες για παράνομο pet trafficking, το οποίο αποσκοπεί στην μετατροπή των ζώων σε γούνες και δέρματα για αξεσουάρ όπως τσάντες, ζώνες κλπ, σε χρησιμοποίησή τους ως πειραματόζωα για φάρμακα και καλλυντικά ή τέλος στην καταδίκη τους σε ευθανασία ή ισόβιο εγκλεισμό σε παράνομα καταφύγια. Η υπόθεση λοιπόν είναι πολύ πιο σοβαρή από όσο αρχικά φαινότανε και γι’ αυτό απαιτείται πιο αυστηρή ρύθμιση από την νομοθεσία.
Ωστόσο, δεν θα ήταν πρέπον με βάση τη γνώμη των περισσότερων φιλοζωικών οργανώσεων να καταδικαστεί ο νόμος αυτός, που αποτελεί και την πρώτη ουσιαστική προσπάθεια εκ μέρους του κράτους να αντιμετωπίσει το θέμα αυτό. Απλά, η πρώτη προσπάθεια εφαρμογής με τις ελλείψεις που εντοπίζει, δίνει και το έναυσμα να συζητηθούν και επιπλέον ρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν, αρκεί φυσικά οι αρμόδιοι φορείς να ενδιαφερθούν. Αν εγκαταλειφθεί η προσπάθεια αυτή, βάσει της εφαρμογής του νόμου 3107/2003, τότε η χώρα καταδικάζεται να επιστρέψει σε αναχρονιστικές λύσεις, όπως οι φόλες, ο μπόγιας και οι ευθανασίες, πράγμα που δεν θα έκανε κανέναν πολίτη περήφανο για τη χώρα και τη νομοθεσία της, η οποία πρέπει να προστατεύει τις ζωές των ζώων αυτών και όχι να τις αφαιρεί και μάλιστα νόμιμα.
Βέβαια, το θέμα των παράνομων εξαγωγών δεν ήταν πριν την εφαρμογή του νόμου αυτού άγνωστο, ούτε για την κοινή γνώμη, ούτε για τους αρμόδιους φορείς. Ήδη το 2002 είχαν δημοσιευθεί στον ελληνικό Τύπο πολλές καταγγελίες της Ομάδας Πρωτοβουλίας για την Έρευνα Εξαγωγής Αδέσποτων Σκύλων (ΟΠΕΕΑΣ), σύμφωνα με τις οποίες, μεγάλος αριθμός αδέσποτων που διοχετεύεται σε δυτικοευρωπαϊκές χώρες, καταλήγει να χρησιμοποιείται ως πειραματόζωα ή αξιοποιείται το δέρμα τους για την κατασκευή παιχνιδιών καθώς και στο παραεμπόριο γούνας.

Πρέπει να σταματήσει η εξαγωγή των αδέσποτων στο εξωτερικό;

Ο φόβος αυτών των πιθανοτήτων δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να σταματήσει τις εξαγωγές των ζώων σε χώρες όπου η από χρόνια καλλιεργημένη αγνή ζωοφιλία θα μπορούσε να χαρίσει στους τετράποδους φίλους του ανθρώπου μία καλύτερη ζωή. Αυτό που θα πρέπει να αλλάξει είναι ο νόμος και κυρίως η αυστηρότητα των ποινών που θα πρέπει να κατοχυρώνει για τους παραβάτες, ώστε να ελέγχει αυτούς που διακινούν τα ζώα και να εξασφαλίζει τελικά, ότι τα αυτά καταλήγουν σε ασφαλή χέρια.
Από την άλλη ούτε και όλα τα φιλοζωικά σωματεία φαίνονται να συμφωνούν σχετικά με το αν και το πώς θα πρέπει να γίνεται η διακίνηση των ζώων σε ξένες χώρες και για το εάν τελικά ο νόμος 3170/2003 είναι επαρκής ή όχι (σχετικά με τη διακίνηση).
Σύμφωνα με πολλά σωματεία η διακίνηση των ζώων είναι ασφαλής μόνο όταν τηρούνται οι παρακάτω προϋποθέσεις. Πρώτον η έκδοση πιστοποιητικού υγείας από τις αρμόδιες κτηνιατρικές υπηρεσίες των νομαρχιών, δεύτερον όταν υφίσταται υπεύθυνη δήλωση ότι το ζώο δεν πρόκειται να χρησιμοποιηθεί για πειραματικούς ή άλλους επιστημονικούς σκοπούς, τρίτον εφόσον υπάρχει το βιβλιάριο υγείας του σκυλιού, τέταρτον όταν υπάρχει το πιστοποιητικό ηλεκτρονικής σήμανσης, πέμπτον όταν υπάρχει το αντίγραφο της υπεύθυνης δήλωσης παραλαβής από το δήμο και έκτον και σημαντικότερον όταν εξασφαλίζεται πάντοτε η ύπαρξη βεβαίωσης του αναγνωρισμένου φιλοζωικού σωματείου της περιοχής για τον προορισμό του ζώου με τα πλήρη στοιχεία του φυσικού προσώπου που θα το υιοθετήσει. Εφόσον γίνονταν σεβαστές οι ρυθμίσεις αυτές, διασφαλίζεται σε μεγάλο βαθμό ότι τα αδέσποτα που αποστέλλονται στο εξωτερικό δεν θα κινδυνέψουν με οποιονδήποτε τρόπο.Βέβαια και αυτή η άποψη δεν ξέφυγε από το κριτικό στόχαστρο τόσο των πολιτών, όσο και των άλλων φιλοζωικών σωματείων, τα οποία υποστηρίζουν ότι ούτε και αυτά τα μέτρα είναι ικανά να διασφαλίσουν την ασφάλεια των ζώων. Για την ακρίβεια καταγγέλλουν ότι ορισμένες Νομαρχιακές Διευθύνσεις Κτηνιατρικής, εκδίδουν βεβαιώσεις χωρίς τα απαραίτητα δικαιολογητικά. Σε αυτό το σημείο δεν είναι και λίγες οι φορές που πολιτικά πρόσωπα υποστηρίζουν ότι είναι απαραίτητο να τροποποιηθεί η υπουργική απόφαση, ώστε να γίνει πολύ αυστηρότερη και να μην αφήνει περιθώρια για παραβάσεις ,οι οποίες εν τέλει αποτελούν και μεγάλο πυρήνα δυσφήμισης της Ελλάδας στο εξωτερικό.




Ο ρόλος της ενημέρωσης και της φιλοζωικής παιδείας

Αυτό στο οποίο πάντως συμφωνούν όλα τα φιλοζωικά σωματεία, είναι η συνταγματική κατοχύρωση των δικαιωμάτων των ζώων και η αναθεώρηση του νομοθετικού πλαισίου προστασίας, ώστε να γίνει πολύ αυστηρότερο. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος σύμφωνα με τα μέλη των σωματείων, ώστε να γίνει σεβαστή και κοινά εφαρμόσιμη η προστασία τους. Επιπλέον θα πρέπει οι Δήμοι να τιμωρούνται όταν δεν πληρούν με υπευθυνότητα το έργο τους για την προστασία τόσο των ζώων, όσο και των πολιτών που συχνά κινδυνεύουν από τις επιθέσεις που δέχονται. Το ίδιο ισχύει και για τους ιδιοκτήτες ζώων. Και αυτοί με τη σειρά τους θα πρέπει να υπόκεινται σε σοβαρές κυρώσεις όταν δεν τηρούν το γράμμα του νόμου, σύμφωνα με το οποίο απαγορεύεται να εγκαταλείπουν τα ζώα τους στο δρόμο, πρέπει υποχρεωτικά να τους τοποθετούν τσιπάκι (ηλεκτρονική σήμανση) με τα στοιχεία του ζώου, ενώ παράλληλα πρέπει να φροντίζουν με συνέπεια για τον εμβολιασμό και γενικότερα για τη υγεία του σκύλου τους. Επιπλέον το κράτος θα πρέπει να κατοχυρώσει την λειτουργία ενημερωτικών και εκπαιδευτικών προγραμμάτων, είτε αυτά τα αναλάβουν οι Δήμοι, είτε λειτουργήσουν απευθείας ως κρατικά προγράμματα. Αν όμως λειτουργήσουν μέσω των Δήμων (όπως ισχύει θεωρητικά μέχρι τώρα) θα πρέπει και πάλι να ελέγχεται το έργο που παράγει προς αυτήν την κατεύθυνση ο εκάστοτε Δήμος και να δέχεται και πάλι κυρώσεις όταν δεν το πραγματοποιεί. Βέβαια θα πρέπει να τονιστεί ότι και το κράτος από τη μεριά του θα πρέπει να παράσχει στους Δήμους την αναγκαία χρηματοδότηση, ώστε η παραγωγή του έργου αυτού να είναι εφικτή. Επιπλέον θα πρέπει να επανδρωθεί ο Δήμος με κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό, ώστε να μην γίνονται αυθαιρεσίες και λάθη.
Τέλος τα μέλη των φιλοζωικών οργανώσεων τονίζουν ότι το πώς συμπεριφέρονται στα ζώα οι πολίτες ως μονάδες, αλλά και το κράτος, αντιπροσωπεύοντας ολόκληρη τη χώρα, είναι αναμφίβολα δείγμα του πολιτισμού μας. Δεν φτάνει κάποιος να είναι φιλάνθρωπος για να θεωρηθεί μορφωμένος και καλλιεργημένος άνθρωπος, πρέπει παράλληλα να σέβεται και να προστατεύει το περιβάλλον στο οποίο ζει και δραστηριοποιείται και μέρος του περιβάλλοντος αυτού, είναι και τα ζώα, τα οποία έχουν ανάγκη από τη φροντίδα όλων μας. Όλα τα σωματεία δέχονται ότι ο νόμος είναι νόμος και ακόμα και με τις ελλείψεις του πρέπει να γίνεται σεβαστός, όμως και η δραστηριοποίηση των πολιτών δεν παύει να είναι απαραίτητη. Η κοινωνική ευαισθητοποίηση σε θέματα όπως τα περιβαλλοντικά ή και η φιλοζωία, μπορεί να φέρει μεγάλες αλλαγές τόσο στην ελληνική κοινωνία, όσο και στο περιβάλλον, στο οποίο ζούμε και σίγουρα δεν είναι ωραίο να βλέπουμε καθημερινά ζώα να αργοπεθαίνουν αβοήθητα δίπλα μας. Περιβάλλον δεν είναι μόνο τα δάση, τα φυτά, οι λίμνες, οι θάλασσες και τα ποτάμια, είναι και τα ζώα που χρειάζονται την μέριμνα όλων μας. Μπορεί τα φιλοζωικά σωματεία να μην συγκρούονται για την συγκεκριμένη υπόθεση μόνο με τους δήμους και το κράτος, αλλά να έχουν και πολλές διαφορές μεταξύ τους. Αυτό όμως για το οποίο όλα τα σωματεία συμφωνούν μεταξύ τους, είναι το ότι η υγιής φιλοζωία και η συνειδητή και υπεύθυνη ιδιοκτησία κατοικίδιων είναι πάνω από όλα θέμα παιδείας και καλλιέργειας, πράγμα για το ποίο πρέπει να μεριμνήσουν τόσο οι Δήμοι, όσο και το κράτος. Είναι ο μόνος τρόπος που θα μπορέσει σταδιακά να σβήσει από το διεθνές σκηνικό την εικόνα της χώρας που βασανίζει τα ζώα και που τους εξασφαλίζει στην καλύτερη περίπτωση έναν ισόβιο εγκλεισμό ή έναν γρήγορο θάνατο. Η καλλιέργεια και η φιλοζωική παιδεία των μελλοντικών γενιών είναι αυτή που μπορεί να λύσει το πρόβλημα καλύτερα από οποιονδήποτε νόμο, χωρίς αυτό να δικαιολογεί την αδράνεια και την ανευθυνότητα που πολλές φορές μέχρι στιγμής έχουν δείξει οι κατά τόπους υπεύθυνοι.




Πηγές:

Έγγραφο υλικό από υπευθύνους του Δήμου Αλεξανδρουπόλεως, έγγραφο υλικό από το φιλοζωικό σωματείο «ΚΙΒΩΤΟΣ»

• http://www.evonymos.org/greek/viewarticle.asp?id=2980
• http://www.archenoah-kreta.com/
• http://www.tetrapodologein.gr/

Εκπαίδευση

let's think abou it...

Έχει μέλλον η δημόσια εκπαίδευση?Αν όχι, απ'το καλοκαίρι πάμε κολέγιο και με τον νόμο...!

Τα ιδιωτικά σχολεία πολλαπλασιάζονται και προτιμούνται από γονείς, ακόμα και μεσοαστικών τάξεων. Η παραπαιδεία ανθεί, απορροφώντας το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων των ελληνικών οικογενειών, οι Έλληνες μαθητές είναι οι πιο σκληρά εργαζόμενοι σύμφωνα με ευρωπαϊκές έρευνες και μέσα σ' αυτό το χαοτικό τοπίο, ο Υπουργός παιδείας κάνει εξαγγελίες για νέες αλλαγές στον νευραλγικό χώρο της παιδείας...

Σύμφωνα με χθεσινή δήλωση του Υπουργού Παιδείας κ. Ευρ. Στυλιανίδη, είναι πολύ πιθανό μέσα στο καλοκαίρι να προωθηθεί η Κοινοτική Οδηγία για την επαγγελματική αναγνώριση των σπουδών στα κολέγια. Ο Υπουργός φαίνεται ότι εμμένει στην δήλωσή του ότι τα δημόσια πανεπιστήμια χρειάζονται το "σοκ" της ιδιωτικής πρωτοβουλίας για να αναβαθμιστούν, ενώ επιπλέον συμπληρώνει ότι η μεταρρύθμιση συνεχίζεται με επιτυχία και ως απόδειξη παρουσιάζει τα τετραετή αναπτυξιακά σχέδια των ΑΕΙ και ΤΕΙ, που τελικά κατάφερε να συγκεντρώσει. Επόμενος στόχος του Υπουργού είναι να ξεκινήσει το φθινόπωρο η εξωτερική αξιολόγηση όσων τμημάτων πανεπιστήμιων και ΤΕΙ, έχουν ολοκληρώσει την εσωτερική τους αξιολόγηση.

Πάντως ό,τι και αν γίνει μέχρι τον Οκτώβριο η χώρα μας είναι υποχρεωμένη να θέσει σε ισχύ την Κοινοτική Οδηγία που θα αναγνωρίζει όλα τα πτυχία τύπου "φραντσάιζινγκ", δηλαδή αυτών των πτυχίων που προσφέρονται από ευρωπαϊκά ιδρύματα στο πλαίσιο συμβάσεων με ελληνικά κολέγια και τα οποία μέχρι πρότινος δεν είχαν καμία επαγγελματική αναγνώριση, τουλάχιστον στον δημόσιο τομέα.

Αυτό φυσικά έχει ήδη προκαλέσει πολλές αλλαγές στην αγορά εργασίας. Πρέπει να σημειωθεί ότι εδώ και έναν χρόνο έχει θεσμοθετηθεί η δυνατότητα των κατόχων πτυχίων "φραντσάιζιγκ" από κολέγια του εξωτερικού, να παίρνουν μέρος στις εξετάσεις του ΑΣΕΠ. Προφανώς λοιπόν το μερίδιο της αγοράς εργασίας πρόκειται να ξαναμοιραστεί, καθώς πολλαπλασιάζεται και το αντίστοιχο μερίδιο των δικαιούχων.

Το ερώτημα ωστόσο παραμένει. Το δημόσιο πανεπιστήμιο έχει μέλλον? Οι αλλαγές αυτές θα επηρεάσουν τις επιλογές των υποψηφίων για τις σχολές φοίτησης? Είναι σε θέση η κυβέρνηση να εξασφαλίσει την ισορροπία μεταξύ των ιδιωτικών και των δημόσιων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων?

Από τη μία η χώρα είναι υποχρεωμένη και εν τέλει οφείλει να συμβαδίσει με τις ευρωπαϊκές οδηγίες, από την άλλη όμως πρέπει να σεβαστεί τις εσωτερικές της ιδιαιτερότητες. Η Ελλάδα έχει ήδη καταδικαστεί μία φορά από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για πλημμελή εφαρμογή της οδηγίας 89/48, αλλά αυτή τη φορά κινδυνεύει να καταδικαστεί από τους Έλληνες πολίτες. Μπορεί στο εξωτερικό να λειτουργούν ελεύθερα ιδιωτικά πανεπιστήμια, αλλά παράλληλα λειτουργούν αξιοπρεπώς και πολλά δημόσια. Το ζητούμενο είναι το πώς θα καταφέρει η κυβέρνηση να τα συνδυάσει και τα δύο, σε μία χώρα όπου τα προβλήματα στην παιδεία έχουν μακρά παράδοση.

Για να αλλάξει κανείς σελίδα πρέπει πρώτα να έχει ολοκληρώσει την προηγούμενη. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, για ακόμη μία φορά η κυβέρνηση αλλάζει σελίδα, αφήνοντας ολόκληρα κεφάλαια ανοιχτά και γεμάτα ερωτηματικά. Θα πει η κυβέρνηση στην Ευρωπαική Ένωση για το άρθρο 16 το οποίο εδώ και καιρό έχει παγώσει μετά την καταψήφησή του στη Βουλή? Προς το παρόν στο Στρασβούργο δεν φαίνεται να έχει φτάσει καμία τέτοια πληροφορία...Όμως η πληροφορία για την εφαρμογή της Κοινοτικής Οδηγίας για τα κολέγια έχει ήδη φτάσει. Μήπως και πάλι τα κάνουμε όλα μισά...? Αν ναι, αργά ή γρήγορα θα το πληρώσουμε...